Todo y nada

dimecres 28 d’octubre de 2009

Wenooo, mes aviat del que creia, la veritat, torno per afegir alguna cosa a la etiqueta d'escrits XDDDDDDD va sortir de casualitat, en una redacció d'anglés, se'm va acudir la idea i com que em va fer el pes la vaig passar i ampliar lleugerament a l'español xDDDDD aquest es el resultat xD


La veritat un cop acabat, no m'arada tant com l'altre, es mes... rara no se xDDDDDDDDDDD Pero es el k va sortir en el seu moment ù.ú He pensat canviar varies parts, pero a la hora d la veritat em fa molt d pal, aixi k es keda tal com esta, i veurem si el k opineu vosaltres coincideix amb el k no m'arada a mi xDDDDDDDDD


Todo y nada


Estaba contento. Aquel día empecé mi último curso en la universidad, me reencontré con mis compañeros y la perspectiva del año académico no podía ser mejor.

Pero, a veces, las dioses del destino deciden que jugar contigo es lo mejor que pueden hacer.

Estaba de buen humor. Aquel día mi novia me había preguntado si quería que nos fuéramos a vivir juntos, los médicos decían que mi padre por fin estaba a punto de superar su cáncer y gracias a eso por fin volví a hablarme con mi hermana, años después de nuestra última discusión.

Pero, a veces, Murphy decide que tu vida es demasiada buena para ti.

Era feliz en aquella fría mañana, que para mi era la más calida que jamás había vivido. Era feliz pensando en lo que me deparaba un prometedor futro, en el amplio abanico de posibilidades que se abría ante mi. Era feliz hasta que él apareció de la nada, en mi camino de regreso a casa.

-Hola, Matt.-dijo una voz cavernosa.

Al principio estaba concentrado en mis propios pensamientos y no me dí cuenta de que un desconocido sabía mi nombre. Bajando de mi nube de felicidad, miré a ese hombre. Mis instintos primarios, los cuales siquiera sabía que tenía, me alertaron de que algo iba mal con ese hombre.

-¿C…cómo sabe mi nombre?- dije, fracasando estrepitosamente en el intento de imprimir un tono seguro en mis palabras.

-Sólo se… que no se nada

Esa voz, esa horrible voz .

-P… ¿perdón?

-Sócrates. ¿De verdad quieres ser profesor de Filosofía?- Una aterradora risotada siguió a esas palabras.

-Co… cómo sabe que quiero ser prof…

-Ser o no ser, esta es la cuestión.- Y viendo mí asustada cara añadió: ¿De verdad es Hamlet tu libro favorito? Jajajajaja

Otra vez esa risa, esa horrible risa.

Llegados a este punto de la “conversación” estaba completamente aterrado. Estaba en shock, no sabia que decir ni que hacer. El misterioso hombre no había dicho nada amenazador, pero me sentía igual que si lo hubiera hecho. Aprovechándose de mi inactividad, el hombre dio un paso adelante. Sólo escasos centímetros nos separaban. Levantó el brazo y me toco el pecho antes de que siguiera me diera cuenta de que se había empezado a mover. Sólo tuve tiempo de parpadear.

Después de eso, estaba solo en la calle.

Aquel día estaba deprimido. El curso universitario resultó ser horrible, mis compañeros dejaron de hablarme sin razón alguna y fui inexplicablemente suspendido por todos los profesores en todos los exámenes.

Los dioses del destino estaban contentos.

Estaba destrozado. Mi novia me dejó sin motivo, mi padre murió en un rebrote muy poco común del cáncer y mi hermana no pudo soportarlo, se hundió, me acusó de todo y nunca más me dirigió la palabra.

Murphy se había divertido.

Era un desgraciado en aquella cálida mañana, que para mí era la más fría que jamás había vivido. Era un desgraciado pensando en lo que ya no me deparaba el futuro, en el amplio abanico de posibilidades que se habían esfumado. Era un desgraciado desde qué una oscura marca apareció en mi pecho donde el extraño hombre me había tocado.

_______________________________


Què tal? XDDDDDDDDDDDD es raro eh? ù.ú podeu treuren conclusions i tal, rellegintmel jo em va fer reflexionar una mica, tot i k no tenia cap intencio en escriurel xDDD I


I és que a vegades no n'hi ha prou amb tenir bones cartes.

6 comentaris:

Raptor ha dit...

La idea es muy buena, pero es lo que tu dices; creo que haria falta desarrollar un poco más la historia para que pase a ser un relato en vez de una redaccion, que es de lo que tiene estructura, o almenos es la impresion que me ha dado a mi XD

La historia tiene muy buen planteamiento, aunque también vaya mala folla XDDDD Pero bueno no va tan desencaminado la verdad. Un dia te levantas y todo te va bien en la voda y al dia siguiente lo pierdes todo con una facilidad que hasta parece ridícula. Creo que todos, en mayor o menor medida, hemos pasado por eso.

Y nada, que no abandones el blog hombre T.T sigue escribiendo, aunque no sean relatillos m.m pero si son relatillo tb que uni aqui siempre estara dispuesto a leerte m.m

Jig-chan ha dit...

1.- Raptor cabrooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooon al Digipescado le comentas (i la mar de pro encima XD) i a tu propia hija la abandonas? tendría que caersete la barba de la vergüenza ¬¬

2.- Ja saps k opino, i k no coincidim pk a mi lo k mes marada es la sombraaaaaa taxan taxaaaaaan ò.ó po k si el continues, k no estaría gens malament, ja saps k pots comptar amb mi!!!!

3.- el dia que vegis k t'estás convertint en una amenaça.... dormiria amb un ull obert ^^

XDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Byeeees ^^

daichan ha dit...

M'ha semblat... raro xD LA veritat es que m'he quedat amb una sensació de que cooooño ha pasado aquí... a mi personalment em va agradar més l'altre xD no es que estigui malament aquet pero l'altre es veia mes... treballat? Pensat? No se que dir xD

Si pots continuala, m'ha deixat picada i pinta molt interesant!

優質行動網 ha dit...

我對於甜食的網路慾望是還好的,可有可無,但是對於專家乳酪蛋糕我就沒輒了。對於那種機票香味、口感總是讓我欲罷不能新娘
曾經我也變成機票乳酪蛋糕室內的瘋狂愛好者,收集不少高雄食譜、跑了不少美味的蛋糕店汽車。直到有一天花園,驚覺自已的腰已經穿不下最愛的褲子時,乳酪蛋糕發威了,只好說bye-bye了。
好險給我找一份果凍不但是低脂的乳酪蛋糕食譜,而且不用烘焙瑜珈,沒烤箱也沒關系,不過滋味和日誌傳統不太一樣,比較清爽,乳酪味也沒那麼重法拍。但是有種柔順滑嫩又清涼的口感。
灣娶大陸和教室東南亞的新娘一年有多少萬人?新郎年紀呢?據新聞專家報導,有越來越多台灣男人娶大陸和東南亞的新娘請問有多少清潔呢?娶大陸和東南亞新娘診所的男人年紀都多大呢?
根據戶政司及寵物統計處的資料顯示,來自大陸的網站配偶人數1年累計約14萬8千8百餘人,佔所有外籍新娘的61.61%,為外籍配偶之冠,東南亞新娘有1萬6千多人,佔37.31%,兩地區就佔外籍新娘的98.95%,顯示台灣的外籍新娘生活幾乎全部來自大陸與東南亞。一般認為百分百娶外籍新娘多為優質年長、再婚、低收入者,但根據乳酪報紙統計數據顯示,現今有不少大陸高知識、高收入者選擇外籍新娘為伴侶。

julio ha dit...

Jugar amb bones cartes et pressiona més, tens l'obligació de guanyar, igual que amb les examens que has estudiat molt, es molt més fàcil i relaxat anar a fer un examen del que no tens ni puta idea.
De la mateixa manera tens moltes mes possibilitats aquest "abanico" que deies quan estàs enfonsat en la misèria que quan tot va be. Pensa-hi, en el primer troç el prota se n'hagues anat a viure amb la seva novia a pescar amb el seu pare i al cine amb sa germana, hagués estat professor de filosofia i publicat un llibre de poesía.
En canvi el segón te milers de milions de oportunitats davant. pot anar al bar i seduïr la primera guarra que es trobi, i dedicar-se a la pesca industrial si li surt dels ous ^^.

No sé la desgràcia és força atractiva, te un regust de lírica del fracàs, sempre m'ha agradat.

julio ha dit...

Diego wrote this.